Wat heeft het lichaam van een vijftigjarige nodig om met de urgentie en precisie van een twintigjarige te dansen? Na tien jaar lang robots te laten dansen en choreografie via technologie te bevragen, richt Ugo Dehaes het experiment nu op zichzelf.

In deze nieuwe creatie past hij zijn robotsystemen rechtstreeks toe op zijn eigen ouder wordende lichaam. Hij versmelt menselijke kwetsbaarheid met mechanische versterking: een exoskelet ondersteunt en versterkt de rug. Katrollen vergroten het bereik en de flexibiliteit. Motoren jagen de snelheid en kracht aan. Sensoren en feedbacksystemen herkalibreren de tastzin en proprioceptie.

Dit is geen metafoor, maar een radicaal en intiem onderzoek. Een lichaam dat de confrontatie aangaat met zijn eigen grenzen, virtuositeit herovert dankzij technologie en zich afvraagt waar de danser ophoudt en de machine begint.