extra
PROTEST
In 2011 Time Magazine elected The Protester as person of the year. Today, with even more injustice and inequality around us, The Protestor got tired and disoriented.
For PROTEST Belgian choreographer Ugo Dehaes investigates the physical aspects of protest: How can a big group form one screaming body? How can anger and frustration shape our dance?
MELANIE
MELANIE is een solo van ±20 minuten rond romantisme, en kwam tot stand tijdens een 3 weken durende residentie in de pianofabriek.
Toen actrice Mélanie Rullier choreograaf Ugo Dehaes benaderde om voor hem te dansen ontstond onmiddellijk het idee te werken rond romantiek.
Ugo is al jaren gefascineerd door emoties en de innerlijke wereld die zich in het hoofd van een danser afspeelt. Door te werken met een actrice kon het dansmateriaal ook echt ontstaan vanuit haar eigen gevoelens.
De vraag (een actrice die wil dansen) herinnert ook aan de fundamenten van de romantiek: "De naam romantiek is ontleend aan de middeleeuwse romances - verhalen waarin feilbare mensen de droom van volmaaktheid najagen." (wikipedia)
Ugo en Mélanie werkten rond het gedicht 'La naissance de Vénus' van R.M. Rilke. Deze tekst werd tot dans vertaald door gebruik te maken van een aantal verschillende filters: betekenis, het geluid van de woorden, gevoel, associaties, fysicaliteit.
Op scène krijgen we een vrouw te zien. Doorheen het stuk kruipen we steeds dieper onder haar vel, dringen we steeds dieper haar hersenen in.
De voortdurende tegenstrijdigheden brengen haar steeds dichter naar ons toe, totdat ze brutaal door de gespeten zee op het strand uitgespuwd wordt.
Among the multitude
Een spiegel van zeventig spelers.
Among the multitude is een uitnodiging om de manier waarop we naar onszelf en naar de wereld kijken, opnieuw te bestuderen en te herdenken. David Weber-Krebs gebruikt hiervoor een film, een theaterzaal en maar liefst zeventig performers uit Leuven die speciaal voor dit project worden uitgezocht. Op het eerste gezicht lijkt het een experiment in het omgaan met grote groepen op het podium. Maar er is meer aan de hand. De performers vormen geen groep. Het blijft een verzameling individuen, die in zijn willekeurige samenstelling het spiegelbeeld lijkt van het publiek zelf. Er ontstaat een situatie waar het niet meer gaat om het kijken naar kunst, maar het kijken naar elkaar.
In deze voorstelling evoceert Weber-Krebs zowel met film als met live actie de spanning tussen individu en groep, tussen samenhorigheid en eenzaamheid.
hoek
hoek (corner) is een solo performance speciaal gemaakt voor BLAUWE PLEKKEN @ ST GILL!ES, een dans-parcours in de stad brussel, als deel van het PARCOURS D'ARTISTES. In hoek wisselen Marc Iglesias en Ugo Dehaes elkaar af als performers. Ze dansen op een omgebouwd hondentoilet op de hoek van de Bosniëstraat en de Vorststesteenweg. Ze werken er met de atmosfeer, energie en emoties van dat kruispunt en catalizeren, transformeren deze in een speciale dans. meer info over BLAUWE PLEKKEN : www.blauweplekken.be
meer info over PARCOURS D'ARTISTES : www.parcoursdartistes.be all pictures of the 7 pieces : blauwe plekken
GRID
GRID is a research project by ugo dehaes.
During the month of june 2009 ugo worked on the idea of inverting space and experimented with the use of breath in his dance.
It was a one-time event.
It is the first project he made as an artist in residence in STUK, leuven.
Museumnacht 2010
op 7 augustus 2010 organiseerden de meest toonaangevende musea in antwerpen de museumnacht. het publiek werd verwelkomd met speciale interventies en happenings binnen de reguliere tentoonstellingen. voor museumnacht 2010 werd ugo dehaes uitgenodigd door het M HKA om een speciale interventie te doen binnen de permanente collectie; ugo koos ervoor te werken met de installatie "La pluie météorique" van ann-veronica janssens. de museumnacht 2010 trok meer dan 9.000 bezoekers aan in 5 uur tijd.
monsoon
Monsoon is a transcultural and multidisciplinary meetingplatform for Asian and European artists. It brings together a group of artists from diverse disciplines or cultural policy-makers and three local zap-guests from diverse fields of science. Its process-oriented character aims at overcoming ready-made bilateral stereotypes through the collaborative exploration of artistic practices and the discussion of their diverse cultural and socio-political contexts. Monsoon 2010 will take place in Leuven from December, 18th till 23rd and will consist of 4 European artists and 4 Asian artists. The artists will work in 4 European-Asian couples on new work in the field of contemporary dance, multimedia art, music and performance.
Participating Asian Artists: Eko Supriyanto (Indonesia), Moly Chan Vutgh (Cambodia), Choy Ka Fai (Singapore), Eisa Jocson (Philipines), Supporting video artist: Wen-Chi Su (Taiwan), Participating European Artists: André Erlen (Germany), Tom Verbrughen (The Netherlands), Sybille Wilson (France/United Kingdom), Ugo Dehaes (Belgium).
The Monsoon 2010 program will include 2 public performances:
mo 20 dec 20:30: performance with existing work from the Asian Artists
th 23 dec 20:30: performance with work-in-progress created during the Monsoon 2010 encounters (free entrance with ticket from 20 dec)
more info on www.kobaltworks.be
2DANCE4HOURS
Een blind date met de hedendaagse dansscène. 24 uur improvisatie in de wondermooie kapel van Les Brigittines, zonder onderbreking. Door studenten van PARTS en vele professionele dansers die de dansstad Brussel bevolken. Wie zal u ontmoeten ? Een onbekende danser of een gerenommeerde choreograaf ? Solo’s, kleine formaties en soms een grote groep dansers tezamen. Een eenvoudige dansvloer, eenzelfde licht voor iedereen, geen decor. Er is slechts plaats voor 50 toeschouwers tegelijk. U kan zo lang blijven als u wilt, maar op momenten van grote toeloop kan u na 30 minuten gevraagd worden plaats te maken voor anderen...
A co-production of P.A.R.T.S., Les Brigittines & BRXLBRAVO With XXX David Hernandez & Salva Sanchis (artistic coordination), Theo Van Rompay (concept)
Supported by Create 2009 - Creativity and Innovation Year 2009 http://create2009.europa.eu/
Le Désert
Le Désert (Rose Microperforé)
Lecture
written and directed by: Stéphane ARCAS
with:
Cécile CHEVRE-Ugo DEHAES-Guylène OLIVARES-Fabrice CESARIO
concetto spaziale: Raphael RUBBENS
Work in process Mardi 5 Mai à 17h et Mercredi 6 Mai à 16h
AU PIANOFABRIEK
Fortstraat/Rue du Fort 35 1060 Brussel
Free entrance-reservation(+32) 487 10 36 76 - mail: jimprofit@free.fr
LA FORÊT, Vert Presque Vert
LA FORÊT, Vert PresqueVert is het eerste deel van de trilogie LA FORÊT, LE DESERT ET L’ARGENT.
Twee jaar geleden ben ik van start gegaan met het schrijven en creëren van deze triptiek. In elk deel wordt door middel van een van deze drie elementen een amoureuze relatie beschreven. Het woud, de woestijn en het geld worden daarin gebruikt als metaforen voor de context waarin het liefdesverhaal zich afspeelt. In Het Woud zijn het de trektocht en de overleving van het koppel in een sombere omgeving die de basis van het dramaturgische gegeven vormen. De Woestijn verzinnebeeldt een persoonlijke zoektocht naar het absolute in een decor zonder grenzen. Het Geld – een stuk in wording – behandelt de eerder sociale aspecten van het gevoelsleven: amoureuze transacties, uitwisselingen, handel, speculaties,…
Een woud. Op de voorgrond bevinden zich drie personages die het noorden kwijt blijken te zijn, terwijl op de achtergrond het identiteitsvraagstuk voortdurend meespeelt. Elk van hen zal letterlijk met zijn obsessies, hersenschimmen en diepe angsten geconfronteerd worden. Ze proberen om orde te scheppen om zo hun innerlijke chaos in goede banen te kunnen leiden. Deze introspectie neemt de vorm van een zoektocht aan en op deze manier voel ik mijn eigen relatie met de werkelijkheid aan de tand. Want als mijn personages de strijd met hun eigen dromen aangaan, blijkt dat deze het kwade uit onze maatschappij aan de kaak stellen. Het Woud wil dankzij deze existentiële zoektocht de moeilijkheden bespreken die hedendaagse mensen hebben om een overeenkomst te vinden tussen henzelf en de zogenaamd werkelijke wereld. Het blijkt een verschrikkelijke komedie te zijn. De toeschouwer wordt geconfronteerd met een absurde wereld die zowel komisch als angstaanjagend is. Deze blijkt tegelijkertijd heel vertrouwd maar ook helemaal vreemd te zijn. De taal versterkt het realisme van het toneelstuk, maar er zijn zoveel elementen die naar dromen en leugens verwijzen dat je niet anders kan dan je er in te laten verdwalen. Een woud. De personages hebben het zowel over onbetekenende details als over metafysische en poëtische beschouwingen, maar eigenlijk doet dat er niet veel toe, wat telt is dat ze praten.
“EEN SOORT VAN NO FUTURE FENG CHUI.” Stéphane Arcas http://balsamine.be/site/spip.php?article205
Bleu_Bleu
Bleu_Bleu, écrit et mis en voix par Stéphane Arcas, envisage la "génération sacrifiée", la sienne, celle de ce no man's land temporel qu'ont été les années 1990. "Une salle d'attente avant l'apparition d'un millénaire dont personne n'attend rien. La jeunesse cuivrée née au moment où on légalisait l'avortement en France, celle qui s'est construite sur un mur qui s'écroule... de rire." Le parcours d'Arcas l'a mené de Toulouse à Marseille puis à Bruxelles (où il vit et travaille maintenant), et d'un travail de plasticien et de vidéaste au théâtre qu'il écrit et met en scène. geschreven en in lezing geplaatst door Stéphane Arcas
met Renaud Cagna, Cécile Chèvre, Wouter Devriese, Aurélie Eltvetd, Bernard Eylenbosch, Vered Noach en live music: Arnaud Michniak (ex Diabologum-Programme)
Concetto spaziale: Raphaël Rubbens Dank aan: Lucie Périneau, Thomas Bernardet, Hélène Tilly, Fabrice Vidal, Manuel Pomar, nicolas Gout, Pascal Marzo et Michel Cloup.
© thomas bernardet " I wanted to describe the « sacrified generation » feeling of the 90's, that temporal no-man's-land. It was like the waiting room to a new millennium of which no one hoped or expected anything."
PAS LA
PAS LA écrit et lu par Stéphane ARCAS et Arnaud MICHNIAK Live music par fabrice CESARIO (aleatory Jabba music and droïds) "Ceci dit l’explosion j’aime bien, parce qu’au moins c’est précis. Moi ce qui m’inquiète c’est le brouillard que crée l’explosion." NUNATAK Dimanche 14 décembre 2008 à 17H00
THE GREAT PUBLIC SALE OF UNREALIZED BUT BRILLIANT IDEAS
Elke kunstenaar heeft wel ergens een verzameling ideeën die om een of andere reden nooit zijn uitgevoerd wegens te duur, te simpel, te ingewikkeld, teveel lijkend op iets wat al gedaan is, niet passend in een context, … Omdat Sarah Vanhee het zo jammer vindt dat al deze artistieke leftovers het daglicht nooit zagen, besloot ze een veiling te organiseren. In The Great Public Sale of Unrealized but Brilliant Ideas worden absurde of utopische ideeën geveild van kunstenaars als Mette Edvardsen, Ugo Dehaes, Pieter De Buysser en Jimmy Robert. Niet alleen kunstenaars zullen ideeën uitwisselen, ook het publiek wordt uitgenodigd om mee te bieden. Met uw ticket heeft u alvast een startbudget van E5 in handen. Misschien gaat u wel naar huis met een concept voor een voorstelling in het internationaal ruimtestation of een choreografie die 362 dagen duurt.
Met ideeën van Rimini Protokoll, Mette Edvardsen, Myriam van Imschoot, Bas Schevers, Stijn van Dorpe, Tim Etchells, Ief Spincemaille, Lea Martini, Ugo Dehaes, Dora Garcia, Michikazu Matsune, Lars Siltberg, Jimmy Robert en Benjamin Verdonck.
the great public sale of ideas werd bedacht en ontwikkeld door performancekunstenaar sarah vanhee. met de steun van de mondriaan stichting
UNBROKEN
POINT BLANK
* ugo assisteerde edit kaldor tijdens de laatste weken van de creatie van deze voorstelling voor het kunstenfestivaldesarts *
* meer informatie en speeldata op www.wpzimmer.be *
Edit Kaldor nodigt de 19 jarige Io (New York) uit om een selectie te presenteren van haar vele duizenden foto's van real-life situaties. Foto's die Io in het geheim en van op grote afstand genomen heeft.
De focus van Ios interesse gaat uit naar het achterhalen van mogelijke levensstrategieën die mensen hanteren. Door haar nieuwsgierigheid gedreven, tonen de foto's een ruime waaier van (soms extreem) menselijk gedrag. De voorstelling helpt Io om haar collectie te ordenen. Ze bekijkt de foto's samen met het publiek in de hoop een inzicht te verwerven, dat een handleiding voor het leven kan zijn eens de voorstelling afgelopen is.
Voor dit project werkt Edit Kaldor samen met beeldend kunstenaar en cineast Frank Theys
concept: Edit Kaldor
op scène: Nada Gambier, Edit Kaldor
gecreëerd samen met: Frank Theys, Nada Gambier, Nicola Unger, Io Tillett Wright, Ugo Dehaes en Monika Rinck
techniek: Hans Meijer
software: Marc Boon
productie: wp Zimmer voor Filter vzw, Productiehuis Rotterdam en Kata
coproductie: KunstenFESTIVALdesArts (Brussel), P.S.122 (New York), Sophiënsaele (Berlijn), Parc de la Villette in het kader van Résidences d'Artistes 2007 (Parijs) en Votnik (Brussel)
steun: de Vlaamse Overheid, het VSB fonds, Het Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten (Utrecht) en het TIN
REVISITED
* ugo werkte als vrijwilliger/danser mee aan dit event tijdens het t:me-festival, vooruit, gent *
* meer info op www.damagedgoods.be *
In 2003 ontwierp scenografe Anna Viebrock een monumentaal decor voor de creatie Visitors Only van Meg Stuart en Damaged Goods: een huis met 8 kamers, verspreid over twee verdiepingen, met te lage ramen, halfhoge deuren, uitgesneden muren en open vloeren. Een verlaten huis waarvan de verhalen, herinneringen en trauma’s door de gaten naar buiten lekken. Waar het ook staat, het tocht er.
Meg Stuart en Damaged Goods nemen op het T:mefestval via een aantal interventies eervol afscheid van dit kunstwerk, dat haar allerlaatste adem uitblaast in open lucht op het Zuid, in hartje centrum Gent.
van 16:00 tot de burgerlijke avondschemering
Op het Zuid, voor het administratief centrum op het Wilsonplein.
TWO IN ONE
TWO IN ONE - a duet workshop based on Couple-Like
during this workshop ugo dehaes and keren levi will be guiding the participants in the creation of a short duet which will be based on kinesthetic propositions, researching the relationship between "two bodies in one space". the workshop will focus on the definition and development of modes of (physical) attachment and terms of (physical) engagement aspiring from the duet couple-like keren and ugo made in collaboration last autumn.
in the start of the workshop the participants will be divided into "groups of two" which will remain so until the end of the process. it's possible and even recommended to inscribe to the workshop with a fellow partner one wish to collaborate with.
each "group of two" will be asked to create movement material starting from a shared primary principle: occupying the same space at the same time. the intention is that each couple will interpret this principle in their own way and through out the workshop will establish a dynamic and a physical mark of their own.
we will not work around predetermined themes or narratives but direct the participants to allow meaning to emerge out of their meeting and work in the context of the workshop. while being engaged in a consequent movement research we will help each couple to look for a story that can only be told by their bodies and their own method of movement.
through improvisation techniques introduced by us each couple will look for ideas for movement material. we will guide the participants in researching different modes of physical attachment when finally one principle will be decided on out of the pallet of possibilities.
the intention is that every duet will finally be based on a single kinesthetic principle that will consequently be developed through out the piece. we will offer different compositional devices and approaches which will allow every duet to consequently evolve around a clear yet layered physical theme.
act of living
* ugo werkt als danser voor deze productie van nada gambier *
* meer informatie en speeldata op www.wpzimmer.be *
act of living-catalogue of failure
new creation by nada gambier
made and performed with ugo dehaes and kwint manshoven
produced by wpzimmer vzw and dans in limburg
subsidised by the city of antwerp
supported by summerstudios, beursschouwburg in brussels and vooruit in gent
Constantly juggling between comfort and insecurity and the result of having invited hypocrisy and conflict into our daily lives have made us contemporary human monsters., far from the people we once thought we were.
In this story two men and a woman embark on a journey through life believing that connecting to each other might rescue them only to realize that in life we remain utterly alone. Having to cope with social pressure they find themselves failing in all aspects of communication. With their lack of enthusiasm and a monotony that kills born out of numerous errors they travel through the land of social humiliation and face the horror of forced joy and desperate interactions in order to fit in somewhere, sometimes. Trying hard to find peace between who they are and the world that surrounds them they end up on a post paradise planet, alone but together. The place that was promised them, on the condition that they behaved well, has suddenly lost all value, as have they.
popsongshowtime
* ugo werd gevraagd twee korte stukjes te creëren voor drie studenten van het hoger instituut voor dans in lier. *
solo pour magali is een choreographie als een reis gebaseerd op 35 positities/foto's op de muziek 'hotel yorba' van the white stripes. timing, precisie en spel spelen de hoofdrol in deze creatie.
choreografie : ugo dehaes
dans : magali benvenutti
muziek : hotel yorba by the white stripes
duo für anna en voor yannick is een stuk op de song 'a forest' van the cure. het is een fysiek duet gebaseerd op de populaire lipsync filmpjes van youtube. we werken aan attitude, stomheid en scherpte.
choreografie : ugo dehaes
dans : anna kempner & yannik luyten
muziek : a forest by the cure
SE FONDRE
* ugo werkte als acteur aan deze film van en door antonin de bemels *
* meer info op www.antonindb.be *
a short film written and directed by Antonin De Bemels
Synopsis
*tekst voorlopig niet beschikbaar in het nederlands*
Three characters, three bodies, three trajectories:
Piéton walks through the city, Pensée looses herself in her thoughts, Pantin slowly gets out of his immobility…
A short film about how to deal with the reality that surrounds us. Some will work their way through it, some will merge into it, some will melt into thin air… Movement is the key.
Beginnings/Endings
// Charlotte Vanden Eynde werkte van 2000 tot 2005 binnen kwaad bloed.
// Voor meer info over haar huidig werk bezoek je best haar nieuwe website: www.charlottevandeneynde.be
Met Beginnings/Endings begeeft Charlotte Vanden Eynde zich in meerdere opzichten op onbekend terrein.
Het is de eerste maal dat ze zelf niet mee op de scène staat. Het is ook de eerste maal dat ze een voorstelling maakt voor een groep van zes performers en voor de grote zaal. Bovendien wil ze met deze creatie terugkeren naar de pure beweging en niet zoals in haar vorig werk vertrekken vanuit een thema of vanuit vormelijke toevoegingen zoals kostuums, objecten en video.
Na een intensieve danstraining, voelde zij aanvankelijk de behoefte om zich daar in haar eigen werk zo ver mogelijk van te verwijderen. Met MAP ME, haar laatste voorstelling, bereikte zij een grens van beeldende verstilling. Het lichaam werd een beeld, een canvas, een projectiescherm. Daarmee was een voorlopig eindpunt bereikt.
Met Beginnings/Endings wil ze terug naar af, terug naar de pure beweging, naar het pure lichaam. Samen met de dansers gaat ze op zoek naar een motief om beweging te creëren.
In het begin van het repetitieproces wordt er met gesloten ogen geïmproviseerd om het lichaamsbewustzijn te verdiepen en tot een relatie met het eigen lichaam te komen die voelend is en niet denkend. Zo onstaat beweging vanuit een fysieke situatie, vanuit het lichaam zelf en niet vanuit een beschouwend denken. Daarbij wordt geprobeerd aangeleerde dansbewegingen te vermijden zodat de beweging zo authentiek mogelijk kan zijn, d.w.z. eigen aan het lichaam van de danser. Op die manier gaat Charlotte Vanden Eynde op zoek naar een bewegingstaal die 'ongevormd' en 'primitief' is. De motorische ontwikkeling van haar dochtertje is daarbij een belangrijke bron van inspiratie.
Op dezelfde manier wordt gewerkt aan beweging vanuit contact met een ander lichaam. Daarbij ligt de focus vooral op het tactiel bewustzijn. Tegelijk worden ook meer vooraf bedachte bewegingen en lichaamsbeelden uitgeprobeerd, maar het motief, dat pas gaandeweg duidelijk wordt, is steeds hetzelfde: wat is "het begin" van beweging en wat kan beweging ons tonen over "het begin" van de mens en van het mens-zijn?
Zoals in al haar werk poogt Charlotte Vanden Eynde in Beginnings/Endings opnieuw iets essentieel menselijks aan de oppervlakte te brengen.
Het bewegingsmateriaal is samengebracht in een organische structuur, in tegenstelling tot haar laatste voorstellingen die fragmentarisch waren opgebouwd.
Ondanks het fysieke uitgangspunt, is Beginnings/Endings voor Charlotte Vanden Eynde heel emotioneel geladen: "Er stroomt niet enkel bloed maar ook emotie door onze aderen. Als je het lichaam zijn gang laat gaan vertelt het altijd iets. Het heeft daarvoor geen 'input' nodig".
MAP ME
// Charlotte Vanden Eynde werkte van 2000 tot 2005 binnen kwaad bloed.
// Voor meer informatie over haar huidig werk bezoek je best www.charlottevandeneynde.be
In het duet MAP ME onderzoekt Charlotte Vanden Eynde samen met acteur Kurt Vandendriessche het medium performance als verschillend podium-medium naast dans en theater.
Performance als een verzameling fysieke, beeldende en/of theatrale 'akties' en 'non-akties'. Voor het eerst integreert zij het medium video in een life-voorstelling en dit door beelden te projecteren op het lichaam: het lichaam als canvas, de geprojecteerde beelden als bewegend element. Hierdoor wordt de creatie van een meerlagig beeld mogelijk, een beeld waarin het materiële van het lichaam en het bijna immateriële van het videobeeld met elkaar versmelten.
Het videobeeld laat ons verborgen kanten van het lichaam zien en verbeeldt wat er zich vanbinnen in dat lichaam afspeelt aan psychische processen.
MAP ME is een onderzoek van de eigen identiteit én van het in contact treden met een andere identiteit, een ander lichaam. Dit contact kan leiden tot het opheffen van de eigen identiteit ten voordele van de verbintenis, de symbiose met de ander.
MAP ME is een poging tot verbeelding van de levenscyclus, die begint en eindigt met het ontstaan van nieuw leven.
Daarnaast is het ook een onderzoek naar het delen van intimiteit en het persoonlijke met een publiek.
vrouwenvouwen
// Charlotte Vanden Eynde werkte van 2000 tot 2005 binnen kwaad bloed .
// Voor meer informatie over haar huidig werk bezoek je best: www.charlottevandeneynde.be
met een ontwapenende eenvoud en schaarse middelen geeft een jonge vrouw haar eigenzinnige kijk op de vrouwen en het lichaam.
een lichaam dat zich plooit, dat zich blootgeeft, dat kraakt.
vrouwen die overhoop liggen met zichzelf, die onomwonden hun kwetsbaarheid tonen, die zich afzetten tegen de culturele clichés die we hen zouden willen toedichten.
een verborgen kriebel zet hen ertoe aan hun zonderlinge eigenheid prijs te geven en zich te bevrijden van het geweld dat op hen gepleegd wordt...
haren vallen over een gezicht, een rok wordt gedragen door twee...
de beweging is gesyncopeerd en vloeiend tegelijk, het lichaam wordt onophoudelijk versneden, versnipperd, weer samen gepuzzeld, op zoek naar nieuwe verhoudingen.
als een zus van marina abramovic of cindy sherman ironiseert charlotte vanden eynde op het scherp van de snede, en creëert ze naakte beelden die onze blik zelf kan invullen met alle denkbare dubbelzinnigheden...
zij ogen
// Charlotte Vanden Eynde werkte van 2000 tot 2005 binne kwaad bloed.
// Voor meer informatie over haar huidig werk bezoek je best: www.charlottevandeneynde.be
wij kijken. wij worden bekeken. ogen die kijken.
zij zien ons. maar weten niet wat zij zien.
ons lichaal eeuwig zichtbaar en interpreteerbaar
twee vrouwenlichamen uitgestald in de ruimte
hoe onbereikbaar, hoe tastbaar zijn zij?
welk spel spelen zij? welke strijd strijden zij?
gemanipuleerd door onze ogen, onze ogen manipulerend?
wie behoren zij toe?
benenbreken
// Charlotte Vanden Eynde werkte van 2000 tot 2005 binnen kwaad bloed.
// Voor meer informatie over haar huidig werk bezoek je best: www.charlottevandeneynde.be
benen kunnen breken.
rechte benen zijn mooier dan kromme benen.
tenen kunnen grappig zijn.
witte benen zijn niet sexy.
sommige benen lopen weg.
in benenbreken vertrekt charlotte vanden eynde van een liggend lichaam dat enkel zijn benen kan bewegen en ontwikkelt zo een sculpturale benenchoreorafie, gebaseerd op de schoonheid/lelijkheid en de kwetsbaarheid van het lichaam, op misvorming, verminking, agressie, ongemak, naast erotiek, elegantie, onschuld en humor. met gesproken tekst worden de bewegingen van passend, vaak humoristische commentaar voorzien.
The tongue-manipulating machine
During the summer of 2001, I was asked to participate at wien umgehen (getting aroud vienna), and had a ten day residencie in vienna’s 23rd district, also known as brigittenau.
At the end of my stay i presented/projected a ten-minute flash movie, accompanied by a short live performance.
In the movie i presented a fictive tongue-manipuling machine.
During my stay in brigittenau, a kept a visual diary of my occupations by day, untill i learned the the symbol of this district contained a ripped-off tongue.
As a choreographer the body in its purest form is my working material, and i was very intrigued by this tongue, both as an object as well as a startingpoint for a story: why had this tongue been ripped out, out of which body and by whom?
After having lost interest in this questions, i got the idea to make an installation/performance, existing out of a person/dancer and a machine. The machine would be able to rip a fake tongue out of the perfomer’s mouth.
Unable to actually construct this machine, i decided to present the whole story and some possible solutions/drawings as a animated flash movie to the audience, followed by performance usig a small prototype of a machine and a fake tongue.
After this presentation the public was unable to figure out what was true in my story and what was invented, neither did they know if the tongue-manipulating machine would ever be realised.
Because i don’t think it is up to me to explain my work, the best thing to do is to watch the flash movie (without performance)
For the intrested reader: later somebody told me the story of the tongue. It is the story of a saint: once apon a time there was a queen. She used to confess her sins to a priest. The king, jealous as he was, wanted to know about everything she confessed. The priest, unable to tell him anything, was hung by his tongue from a bridge. Still he didn’t (couldn’t) tell about the queen’s secrets, so the king cut off his tongue.
Many bridges today still carry the symbol of the bleeding tongue. The end.
A little background
Wien umgehen (getting around vienna)
A topographical project by the tanzquartier wien
The project/approach
Wien umgehen took place as the first project in the tanzquartier wien’s annual factory season, during which the perspectives developed in the course of the year are combined as a thematic crossover of dance, performance, research and theory.
Starting from questions of contemporary dance/performance, a project was developed that first dedicated itself to the relationship of audience situations in public space and on stage, as wall as to questions of where gestures turn into movement and action. Beyond these questions it was concerned with city space organisation, with the ‘art of action’, to find codes of the city. 23 artists/groups were invited from the fields of dance performance fine, and performing arts.
The work in the districts
The basis was provided by brief, grant-like residencies, each in a vienna district, for a maximum of 10 days, which were realised successively throughout may and june 2001. the guidlines from the tanzquartier wien were the allocation of a district plus accomodation as the starting point for the challenge, and the request to bring a reference object back from this period of residence. Against the background of each individual’s own artistic practice, the city offers one of its districts as a field of work.
kwaad bloed vzw
De vzw kwaad bloed werd in 2000 opgericht door Patrick Sterckx (wp Zimmer), Frederik Verrote (P.A.R.T.S.) en Carine Meulders (Beursschouwburg).
Deze structuur diende om het choreografisch werk van Ugo Dehaes en Charlotte Vanden Eynde te produceren, ondersteunen en verspreiden.
In 2005 werd kwaad bloed vzw geherstructureerd : de raad van beheer wordt gevormd door Leen Hammenecker, An Lombaerts en Kim Van den Heuvel.
kwaad bloed wil voortaan ook werk produceren en ondersteunen van andere artiesten uit verschillende kunstvormen.
Ugo Dehaes werd aangeduid als artistiek directeur.
Sinds 2000 produceerde kwaad bloed vzw de volgende werken:
2000 : lijfstof (choreografie van Ugo Dehaes en Charotte Vanden Eynde)
2002 : coupure (bewegend beeldhouwwerk (permanent) in Brugge van Ugo Dehaes)
2002 : ROEST (choreografie van Ugo Dehaes)
2003 : I HAVE BEEN (video- en dansinstallatie van Ugo Dehaes)
2003 : MAP ME (choreografie van Charlotte Vanden Eynde)
2004 : Rozenblad (choreografie voor kinderen van Ugo Dehaes, in samenwerking met laika vzw)
2005 : Beginnings/Endings (choreografie van Charlotte Vanden Eynde)
2006 : Couple-like (choreografie van Ugo Dehaes en Keren Levi)
2008 : FORCES (choreografie van Ugo Dehaes)
2009 : La Forêt (regie van Stéphane Arcas)
2011 : WOMEN (choreografie van Ugo Dehaes)
De meeste van deze werken genoten van een projectsubsidie van de Vlaamse Gemeenschap, en waren te gast in toonaangevende theaters in België (Kaaitheater, STUK, Vooruit, Monty, DeSingel, Concertgebouw Brugge, ...) en de rest van Europa (Tanzquartier Wenen, ImpulzTanz Wenen, Hebbel am Ufer Berlijn, Springdance Festival Utrecht, Théâtre de la Bastille Parijs, Something Raw Amsterdam, Pact-Zollverein Essen, Dança na Cidade Lissabon, ...)
In de nabije toekomst produceert kwaadbloed vzw nog werk Roeland Luyten (muziek en beeld) en Stephane Arcas (theater).
Van 2010 tot 2013 is Ugo Dehaes Artist in Residence in kunstencentrum STUK in Leuven, België.
www.kwaadbloed.com